De grootste kans om aan een nieuwe baan te komen schijnt tegenwoordig via je eigen (sociale) netwerk te zijn. Nu heb ik al een heel netwerk opgebouwd op Social Media zoals twitter, Facebook en Linked maar ik heb nog niet de baan van mijn droom gevonden.
Dan zit er niets anders op dan je eigen netwerk te gaan uitbreiden.
En zo kwam het dat ik vandaag via de hulp van een  ZZP-er / journaliste / vriendin op een netwerk bijeenkomst was.
De ontmoetingsplek was de Kaagdorp. Niet een heel vervelende plek om te netwerken. Bij opgave van deze bijeenkomst kon je aangeven of je mee wilde doen met de natte Kaagervaring of met de droge Kaagervaring. Voor de sportievelingen onder ons was er een super natte Kaagervaring. Deze konden met een instructeur gaan suppen rondom Kaageiland.
Er was echter maar een hele sportieve dame in het gezelschap en laat dat nu net mijn vriendin de journalist te zijn. Terwijl ik met een van de sloepen weg was (natte Kaagervaring) en een groep wandelaars met een gids Kaageiland gingen verkennen (droge Kaagervaring) kreeg mijn vriendin privéles suppen.
Ik had gekozen voor de sloep omdat mijn vriendin aka journaliste foto’s wil hebben van watersport, het liefst met opspattend water. Wellicht komt de foto ooit van pas bij een van de vele artikels die zij schrijft.

Ik word door een aantal galante heren de sloep in geholpen en kruip meteen naar de punt van de sloep. Terwijl de rest van het gezelschap op de bankjes zit, zit ik soms met de benen uit gestrekt, soms in kleermakerszit en soms op mijn knieën om net die ene foto te kunnen maken.
Naast me komt een heer die iets bij de gedeputeerde staten doet en al gezellig kletsend varen we een stuk om Kaageiland, bij de ene horeca gelegenheid krijgen we een klein hapje gemaakt van streekproducten, bij de volgende worden we verwend met bubbels.
En elke keer zijn er galante heren die de dames (veelal omroep Max leeftijd) in en uit de sloep helpen.
Een praatje hier: “Wat doe je precies, wat is een belevingsexpert?” en: “Wat doet een webdesigner (ik dus) bij deze groep?” 
En daar worden visitekaartjes en hele plannen en tactieken uitgewisseld. Ondertussen komt een waterskiër ons zijn kunsten laten zien en zorgt ervoor dat we echt een natte Kaagervaring krijgen want hij gaat zo dicht langs de boot dat we allemaal een verfrissende douche krijgen.

Na de boottocht verzamelen we ons bij het startpunt en onder genot van een drankje en hapje krijgen we een aantal presentaties te zien. Afsluitend hier en daar nog kaartjes uitwisselen en dan op naar huis.
En weet je wat nou het leuke van deze gezellige middag is? Ik mag het bij het  UWV opgeven als een sollicitatie-activiteit.
En misschien, heel misschien belt een van de dames of heren mij op en vraagt of ik bij ze wil werken.
Netwerken…….heel vervelend zeg.

Vandaag heb ik een afspraak met het UWV. De zogenaamde 13 weken evaluatie. Dan bekijkt het UWV of ik goed mijn best doe om aan een baan te komen.
Om 14.55 uur ben ik op de plaats van bestemming en meld me aan. Binnen 5 minuten hoor ik: "Marieke Smit?"
Ik draai me om en zie mijn afspraak. Hij stelt zich voor met Max. Om veiligheidsredenen zal ik Max zijn achternaam niet noemen, het zou zomaar kunnen gebeuren dat een aantal tweeps na het lezen van dit blog Max wil opwachten. Dus we houden het op Max.

Max en ik gaan naar een spreekkamer. Max heeft een vlotte babbel en is niet vervelend om naar te kijken.
Max bekijkt mijn CV. Max vindt dat mijn CV er goed uit ziet.
Max leest een aantal sollicitatiebrieven. Max vindt dat ze er goed uit zien.
Max bekijkt mijn visitekaartje. Max vindt mij creatief.
Max vraagt waarom ik niet voor mijzelf begin.
Max vindt dat ik commercieel inzicht heb.
Heimelijk word ik verliefd op Max.
Max geeft me nog wat tips.

We praten over mijn vakantie. Max is net als ik Griekofiel.
Max hoort over Evia. Max wil nu naar Evia.

Aan het eind van eigenlijk een gezellig gesprek vraagt Max naar mijn paspoort om wat gegevens te controleren.
Dan valt zijn oog ergens op.
"Ik zal eerlijk zijn." zegt Max.
"Je bent eigenlijk te oud."
De luchtbel waarin ik zit knapt.
Ik ga naar huis.
TV kijken. Omroep Max!

Inmiddels ben ik een half jaar verder en heb ik nog steeds geen baan.
Af en toe maak ik foto's voor een bevriende free-lance journalist in de hoop dat een van mijn foto's geplaatst wordt.
Ik ben druk bezig met 2 projecten.
Het ene project is het schrijven van een boek over de ziekteperiode van mijn dochter uit het oogpunt van een moeder.
Die is toch heel anders dan die van de zieke zelf, het kleine zusje of de vader.
Daarnaast ben ik bezig met het schrijven van een reisgids, over Evia, het een na grootste eiland van Griekenland maar zeer onbekend.
Raar eigenlijk want op een uurtje rijden van Athene vandaan ben je er zo en het is een van de groenste eilanden van Griekenland.
Wij hebben er 3 weken genoten van slangen, schildpadden, groene hagedissen, zwaluwen, kuifleeuwerikken, vleermuizen en dolfijnen.
Dan heb ik het nog niet eens over de vele prachtige bloemen langs de weg, de heerlijke kruiden, de verschillende bossen en geweldige gastvrijheid van de Evianen die nog oprecht in je geintresseerd zijn, niet alleen in je geld, maar echt in de mens.
Ik help hier en daar mensen met hun website. Twee à drie keer in de week ga ik op bezoek bij een zeer zieke vriendin. Doe vrijwilligerswerk bij de basketbalvereniging en zit in de oudervereniging op school. Omdat ik nu thuis ben komt het gehele huishouden op mijn schouders terecht.
Eigenlijk heb ik het ontzettend druk. Soms word ik gewoon moe van mezelf. Volgens mij had ik het niet zo druk toen ik nog werkte.
Mag ik alsjeblieft een baan? Dan kan ik weer een schoonmaakster inhuren en het wat rustiger aan doen.
Please, welke held(in) helpt mij aan een leuke baan.
Als beloning zal ik heerlijk Grieks koken (voor gerecht, hoofdgerecht, nagerecht, incluis ouzo vooraf en wijn bij het eten) voor mijn held(in)!

Het vriendinnetje waar ik in eerdere blogs al over sprak zie ik sinds ik werkeloos ben wekelijks.
Onder het genot van een grote pot thee bespreken wij wat onze echtgenoten allemaal verkeerd doen
en hoe goed wij zelf eigenlijk wel bezig zijn.
Daarnaast wisselen wij ook onze ervaringen uit als het gaat om het vinden van een baan.
Tijdens een van deze theevisites bewonderden we elkaars website en lazen elkaars blogs.
Toen kwam het gesprek over muziek als achtergrond op je website.
Eigenlijk sloeg die discussie nergens op want ik kan helemaal geen achtergrondmuziek op een website plaatsen.
Het toeval wilde dat ik in opdracht voor 2 heren een website moest maken. Een van deze opdrachtgevers eiste achtergrondmuziek op de startpagina.
Inmiddels ben ik  een paar weken ouder en ook een paar weken wijzer want het is mij gelukt.
Elke week kunt u op de startpagina van www.studio54nl.com een ander deuntje horen.

Nu begon het bij mij toch ook weer te prikkelen.
Zal ik....?
Zal ik het ook bij mijn eigen site doen?
Uiteindelijk heb ik besloten om ook op mijn eigen startpagina muziek te zetten.
Morning has broken van Cat Stevens is al jaren mijn favoriete nummer.
Ik ben niet gelovig, zoals het nummer misschien doet vermoeden.
En toch denk ik dat we dankbaar moeten zijn voor elke nieuwe dag.
Misschien komt het door onze (gezins)-geschiedenis. Maar ik ben dankbaar voor elke dag.
Met of zonder baan.
Morning has broken. Ja, deze moet gewoon op mijn site.
Het zegt toch wat over mij. Over wie ik ben.
Dus ga nog even naar mijn startpagina www.mijn-cv-online.com/ en geniet van dit prachtige nummer.

 

Vandaag had ik een vriendinnetje die ook lid is van het UWV aan de telefoon.
Zij probeert als free-lance journalist haar inkomen bij elkaar te krijgen.
Ze heeft jarenlange ervaring als journalist en kan af en toe artikelen schrijven voor magazines of speciale edities van kranten.
Aan dat jarenlange werk bij een dagblad heeft zij veel contacten over gehouden.
Door een van die contacten werd zij uitgenodigd voor een netwerkontbijt met ondernemers.
Die uitnodiging heeft zij natuurlijk aangenomen, wie weet wat er in het verschiet ligt.
We zaten dus te babbelen aan de telefoon en ineens zegt ze:
"Zal ik vragen of jij de volgende keer mee mag?" 
Meteen zie ik mijn kansen op de arbeidsmarkt weer toenemen.
"Maak dan even visitekaartjes die je kan laten slingeren." oppert vriendinnetje slim.
De radars in mijn hoofd gaan weer aan de slag.
Ik zoek op het internet de website waar je voor weinig geld visitekaartjes kan maken, beginnend met een V en eindigend met istaprint,  en ga aan de slag.
....Wat nou....
..... Wat nou als......
.........Wat nou als ik mijn cv op dat visitekaartje zet?

Weet je wat, ik doe dat gewoon.
Met trots presenteer ik u

......MIJN VISITEKAARTJES!

Vandaag heb ik weer eens gewerkt.
Nee, juich maar niet, geen betaalde baan maar wel ervoor zorgen dat ik straks een inkomen heb.
Helaas niet uitbetaald door een werkgever maar door de Sociale Dienst.
Ik had mij al ingeschreven bij het UWV en  nu moest ik nog een uitkering aanvragen.
Dat kan ik nu ook van mijn lijstje afstrepen.
Via de site van het UWV kan je allemaal online cursussen volgen.
Ik kwam een cursus tegen die mijn aandacht trok; solliciteren via Social Media. Nu ben ik inmiddels al een “vriend” van velen op Lindin, Facebook en Twitter, maar er blijkt nog veel meer te zijn.
Als bij de 3^de pagina van deze online cursus stond het succesverhaal van iemand die een “board” op Pintererst gemaakt had en binnen een maand een baan had.
Pinterest. Damn, dat heb ik nog niet.
Ik wil mijn cv via velen verspreiden,  dus degene die mij kennen weten dat ik meteen aan de slag ga.
Ik heb een mooi bord gemaakt met mijn CV. Trots. Net zo trots als mijn website en mijn filmpje op Youtube.
Als ik klaar ben wil ik mijn bord delen. Verrek, ik weet niet hoe dat moet.
Ondertussen staat de afwas nog vies te wezen en zijn er geen boodschappen gedaan.
En is mijn prikbord nog niet gedeeld. Een ding is zeker. Ik ben niet voor huisvrouw in de wieg gelegd.
Ik word daar chagrijnig van.
Dus lieve lezers. Heb je Pinterest?  Mijn bord heet “Op jacht naar de perfecte baan”.
Je mag hem iedereen laten zien want dit blondje wil wel delen maar kan het gewoon niet.
En dat is al een hele overwinning voor mij, bekennen dat ik iets niet kan.

Vannacht kon ik niet slapen. Het gezaag aan de andere kant van het bed hield mij wakker. Geduw, gepor en neus dicht knijpen ten spijt, het zagen ging gewoon door.
Om mijn gedachten te verzetten, want bij al dat gesnurk krijg ik heuze moordneigingen, pakte ik mijn smartfoon.
Ik wilde deze website eens bekijken. De afgelopen weken ben ik bezig geweest met een opdracht: het maken van een website voor een #Studio54 feest. Door het maken van die website heb ik weer een hoop trucjes geleerd; lichtkrant, playlists en bewegende plaatjes op de website zetten. Ik merk dat ik het maken van websites erg leuk vind en misschien wil ik mij er wel meer in verdiepen in de toekomst. Maar even terug naar mijn website.
Ik wilde mijn website dus bekijken om te zien of ik een van mijn nieuwe trucjes zou kunnen gebruiken. En dan ineens, BAM, zie ik het. Een TYPEFOUT. Dit is mij meteen een doorn in het oog, want stel je voor dat iemand het ziet, ik wil PERFECTIE.

Ik rol mijn bed uit en strompel naar beneden, start mijn laptop en mijn website op en haal gauw de doorn in mijn oog weg. Gelukt.
Ik hoop dat niemand het gezien heeft want ik wil gewoon perfectie.

Nu schrijf ik dit blog en straks post ik hem en ik weet zeker dat ik in tl, dm of mail een berichtje zal krijgen:"Psssst, leuke blog maar ik zie wat schrijffoutjes."
En ik weet zeker dat ik baal want ik wil perfectie. Maar aan de andere kant ben ik blij, want ik wil perfectie.
En ik weet zeker dat ik mijn laptop weer zal opstarten en de fouten zal verbeteren.
Want ik wil PERFECTIE!

Nee, ik heb geen diarree. Er borrelt wat anders. Een idee.
Vanmiddag vroeg mijn oudste dochter mij om hulp. Hulp bij het maken van haar CV.
Ik ben de laatste weken druk bezig geweest met mijn CV en heb alle 1000 tips die er op internet zijn gelezen.
Profiel foto, persoonlijk profiel, competenties, ik weet er inmiddels alles van.
Nu kan ik alle tips ook doorgeven.

Vanmiddag kreeg ik al een compliment van een collega-baanloze voor mijn site. Ging hij misschien ook doen.
Gisteren zat ik met @safeje, een prachtige, krachtige, kleurijke vrouw al te geinen over een samenwerking.
Voor de gein sprak ik over een training waarin we competenties, profielfoto's, CV schrijven en website maken zouden behandelen.
En dan veel €€€ vangen natuurlijk want dit gaat een topcursus worden.

Alleen geloof ik niet dat we klanten zullen krijgen. Want de waarheid is dat de gemiddelde werkloze geen geld heeft voor een training.
Dat weerhoud mij ook om die wellicht zo interessante training te gaan volgen.

Maar wat nou als wij als baanlozen onze krachten bundelen.
Wat nou als jij als werkloze fotograaf nou een prachtige profielfoto van mij maakt. Dan help ik jou met een website.
En wat als die andere man die zo goed is in het schrijven van een CV ons helpt. Dan helpen wij hem.
Dus ben je werkloos, ben je ergens heel goed in, help mij, dan help ik jou.

Samen sterk op zoek naar werk!

Inmiddels ben ik 5 weken thuis.
Ondanks dat ik niet werk ben ik toch druk.
Om te beginnen met slaap inhalen. Sinds de zwangerschap van mijn oudste 19 jaar geleden slaap ik slecht.
Daarnaast is het natuurlijk logisch dat ik het huishouden zelf doe.
De tijd die overblijft is voor werken aan de toekomst.
Inschrijven bij verschillende banenwebsites.
Nadenken over dingen als competenties en ambities.
Nadenken over mijn curriculeum vitea. Wat een rotwoord. Over mijn cv.
Mijn cv moet uitstralen wat ik ben: een kleurrijke, creatieve vrouw die gezien wil worden.
Ik begon met een papieren cv, herschreef, deed wat met kleur en layout, veranderde en gooide weg en maakte opnieuw.
Toen zag ik op twitter een video-cv. "Wat leuk en origineel', dacht ik, zoiets kan ik ook.
En na een dag knutselen op mijn computer kwam daar de volgende cv uit. Ook die werd aangepast en mijn you-tube-video-cv zwerft nu op de digitale weg rond.

Na weer 3 weken zag ik dat iemand een website had gemaakt van zijn cv.
"Dat kan ik ook", dacht ik weer en na 2 dagen knustelen heb ik weer een prachtige website gemaakt.
Samen met de andere websites die ik gemaakt heb: www.pubbie.nl/ en tweetupdenbosch3.webnode.nl/ begint het een klein lijstje te worden.
In een ver verleden heb ik ook wat gedaan met de website van de plaatselijke basketbalclub.
Er staat een nieuw project op stapel, misschien gaat dit gewoon mijn toekomst worden, webdesign. Ik vind het zo leuk om te doen.
Ondertussen ben ik ook druk met het boek over de ziekteperiode van mijn dochter #boekSjarlie en zit er nog een boekje aan te komen, een reisgids over Evia.
Helaas zijn al die projecten onbetaald, maar vervelen doe ik me niet, ik heb tijd tekort!
 

In een baanloze periode moet je toch wat doen.
Voor mij is dus de tijd gekomen om te kijken of ik de hobby die ik de laatste 1,5 jaar in het klein deed, schrijven, ook in het groot kan doen.

Zes jaar na de ziekteperiode van 18 jaar ben ik begonnen om mijn gevoelens en ervaringen aan het papier toe te vertrouwen.
Destijd hielden wij een weblog bij, waarop we alle nieuwtjes zetten voor de buitenwereld.
www.web-log.nl bestaat niet meer. Gelukkig hadden we alle posts wel op papier staan.
Het boek wordt een heel project.
Alle weblog-posts worden erin verwerkt.
Foto's, hier en daar wat informatie maar vooral mijn belevingen en emoties.
En weet je wat. Het voelt verdomd goed om te doen.
Regelmatig post ik fragmenten, #fragment #boekSjarlie

Daarnaast staat er nog een project op stapel.
Een reisgids schrijven voor het Griekse eiland Evia (Euboea). Een nog niet door toeristen ontdekt eiland.
We hebben nog geen Nederlandstalig reisgids over dit eiland kunnen ontdekken.

Dus lukt het niet met een baan dan word ik gewoon schrijfster.
En kan je niet zo lang wachten tot bovenstaande boeken uitkomen?
Dan bestel je gewoon mijn eerste boekje!

www.boekenbestellen.nl/boek/pubbies-leven/8375