De banenmarkt

Trots op mijn CV liep ik naar binnen. Ik werd aardig ontvangen, liet mijn uitnodiging achter en keek op de plattegrond.
Tot mijn blijdschap zag ik dat de jeugdgevangenis ook aanwezig was, daar wil ik wel werken.
De domper kwam al gauw. Tegenwoordig moet iedereen die in de jeugdzorg werkt een HBO diploma hebben gericht op pedagogiek. Ik heb een HBO-diploma maar dat is van een management opleiding. Ik heb een diploma in de pedagogiek maar dat is MBO. Mijn 25 jaar werkervaring als leidinggevende in de kinderopvang tellen niet mee. Ook niet dat ik meerdere HBO-studenten pedagogiek begeleid heb niet. En ook niet dat ik op een van mijn bso's kinderen opving waar geen plek voor was een op Bodhartcentrum. De gevangenismevrouw wist niet eens wat dat was. Gewoon een bso voor kinderen met gedragsproblemen. Dezelfde kinderen die ook te vinden zijn in de jeugdgevangenis.

 

Blij was ik met een meneer die mij aantikte. Hij wees me op het EVC certificaat. EVC staat voor Ervaring van Verworven Competenties. Je verzamelt in een portfolio die competenties die je opgedaan hebt. Ervaringen maken je soms waardevoller als mederwerker dan een hoger diploma. Dit is iets waar ik mee aan de slag kan.

 

Ik loop verder. Ik zie dat van de 30 stands er al 6 van het UWV zelf zijn. Daarnaast zie ik dat er veel (bus)chauffeurs worden gezocht en de uitzendbureau's zijn ook volop aanwezig.

 

Tot mijn verrassing is Defensie ook vertegenwoordigd met een stand. Maar de luitenant, kapitein of kolonel die achter de tafel staat kijkt zo nors dat niemand enige animo voelt om met hem in gesprek te gaan.

 

Een leuke geste vind ik dat er een beroepsfotograaf aanwezig is die een profielfoto van je maakt voor op je CV, linked in of ander social media gebeuren. Als ik aan de beurt ben krijg ik kreten naar mijn hoofd als:
"Maak contact met de camera."
"Laat zien wie je bent."

'Lach naar de mensen die je foto gaan zien."

Tja, met zulke opmerkingen schiet ik vanzelf in de lach.

 

Ik besluit dat ik hier vandaag mijn baan niet zal vinden. Op weg naar buiten kom ik een tafel met een gevuld kledingrek er naast tegen. Nieuwsgierig kijk ik wat dat is.
Het blijkt een leenbedrijf te zijn waar werkelozen gratis kleding kunnen lenen als ze een sollicitatiegesprek hebben. En inderdaad zie ik de pakken en mantelpakjes aan het rek hangen. Gelukkig is mijn kledingkast nog dermate gevuld dat ik hier geen gebruik van hoef te maken.

 

Enigzins teleurgesteld loop ik een half uur na binnenkomst weer naar buiten, mijn stapeltje van 20 CV's nog in de hand.